Op de werkvloer

Van de werkvloer: ziek naar werk

De feestdagen zijn bijna achter de rug. Drukke weken van voorbereiding gehad en dan is het eigenlijk allemaal zo snel voorbij gegaan.

Vandaag een lekker rustig dagje op werk. Alles staat in het teken van opruimen en schoonmaken. Je kan bijna spreken van een grote schoonmaak. De gasten die binnen komen zijn heerlijk ontspannen en hebben vaak een vrije dag. Je collega’s die rondlopen zien er brakjes uit en moeten nog bijkomen van de feestdagen. Bij sommigen hebben niet alleen de feestdagen er goed ingehakt maar ook de griep.

Peter loopt rond met een loopneus en al hoestend. Maar Peter had vanmorgen besloten toch maar naar werk te komen want hij ligt niet met 40 graden koorts op bed. Ik hoor de deur open gaan en ik zie Anna binnen strompelen. “Jeetje Anna, zie jij eruit zeg!” Ja. Ik voel me zo beroerd! Ze loopt vlug naar boven om zich om te kleden. Peter loopt druk rond om de gasten te bedienen. Door zijn neus pratend en half kuchend vraagt hij de gasten wie de salade heeft besteld. Arno, onze manager, komt binnen onder luid geroep. “GOEDE MORGEN DEZE MORGEN!!” Horen wij ineens. Het kost Arno een kwartier om zijn ritueel te doen: hij loopt door de keuken, checkt de koelkasten, checkt de mise en place, en kleedt zich om. “Zooo, Peter en Anna, jullie zien er niet uit en jullie kunnen zo niet de gasten gaan bedienen. Kleed je maar weer om en ga naar huis. De rest van jullie allemaal gaat een tandje harder lopen en wat langer doorwerken indien nodig”.

Anne en Peter strompelen het pand uit. “Beterschap jongens” horen zij nog achter zich wanneer de deur dichtvalt. “Ik snap niet dat zij naar werk komen als je er zo aan toe bent” zegt Arno. Ik haal mijn schouders op en loop naar een nieuwe tafel.