Van de werkvloer: Rustige dag en lekker op tijd weg, dacht je..

Een rustige ochtend/middag is geen garantie voor een rustige namiddag

Vandaag een rustige dag op werk. De ochtend begon rustig. Aantal gasten over de vloer gehad voor een kop koffie met een gebakje. Wat tijd gehad om schoonmaak werkzaamheden te verrichten en een praatje te maken met wat gasten.

De lunch staat voor de deur en je merkt dat de zaak wat voller begint te lopen.

“Ping, ping, ping” ooh ja, die bel bevestigt maar weer even dat je moet omschakelen van “relaxed” naar “rennen”. Je kent het wel, je zit helemaal in je “modus” en het team draait als een machine. “Sandra gaat al stoppen, sta jij nu terras, ok?!” Sandra gaat al stoppen? Deze woorden laten je ontwaken uit je roes en je kijkt om je heen. Binnen twee tafels, terras 4 tafels, horloge zegt: 14.00 uur?! Huh? Al 14.00 uur, nou dat was een korte lunch. Het wordt ook niet meer drukker, de zon draait wat van het terras en de manager besluit om toch wat kosten te besparen en drie collega’s vroeg naar huis te sturen. Het is 15.30 uur en nog een drukke lunch zit er de aankomende 2,5 uur ook niet meer in. “We redden het echt wel met drie man in de bediening” Jaa. Tuurlijk! Het geavanceerd systeem in je hoofd verlaagd code oranje naar code “chill, lekker vroeg sluiten en naar huis!” Een collega sprint even naar het toilet: “Ik ga even een vriendin appen dat we vroeg klaar zijn om een hapje te pakken in de stad” Je glimlacht en begint met wat sluit werkzaamheden. 17.00 uur, nog een uur en slechts twee tafels bezet, schiet lekker op met sluiten, echt heerlijk weer zo’n dag ertussen sinds lange tijd. Maar dan…

Je hoort de deur open gaan en dan weer dicht, en dan nog een keer en nog een keer, en voor je het weet zit om 17.20 uur de tent goed vol en stroomt de ene helft van het terras vol. Je voelt het, je lichaam begint te protesteren, collega’s die al vroeg mochten stoppen kijken je van het terras aan, drinken snel hun drankje leeg en zwaaien gedag. Sta je dan, twee man nog, collega’s die al gestopt waren rennen weg of, in het ergste geval, lachen je toe met een lach van “Woow, ben ik op tijd gestopt zeg!”

En jij? Je gooit die knop om met een glimlach van oor tot oor en denkt alleen…”Serieus, de hele dag, de hele dag en dan komt iedereen 40 minuten voordat de tent sluit.” Maar ja, dat is ook horeca.

Van de werkvloer: drukte, drukte en nog eens drukte

Drukke dagen zijn altijd fijn om te werken. Althans, dat vind ik, misschien is niet iedereen dat met mij eens. Maar over het algemeen gaat de tijd dan lekker snel. Vooral als alles als een geoliede machine loopt.

De zon schijnt maar er is nog wel een frisse wind die over het terras waait. Er zijn gasten die buiten gaan zitten maar er zijn ook veel gasten die liever nog even in de warmte binnen gaan zitten. Het vervelende aan terrasweer is gasten de tafels wat meer naar hun hand gaan zetten. Sommige tafels staan op een bepaalde plek met een reden. Onder andere zodat wij vrije looppaden hebben om de gasten snel en makkelijk te bedienen, zonder dat de gasten iedere keer een handheld of een portemonnee in hun nek gedrukt krijgen van ons.

Tsja, aan een tafel met 5 man plaatsnemen waar normaal 3 man aan zitten, waarom niet?! Of wanneer een groep opstaat van tafel om weg te gaan en jij komt met warm eten voorbij. Of in ieder geval met je handen vol. Je roept en je roept: “Sorry, mag ik er langs!” En dat óf de helft van de gasten door heeft dat je er langs moet maar dan moet wachten op de andere helft. Of dat de hele groep zo druk met elkaar bezig is dat ze je helemaal niet horen.

Wat ik soms ook irritant vind als het zo druk is: wanneer je veel tafels moet helpen, soort van achter de feiten aan moet rennen omdat gasten lekker aan vieze tafels gaan zitten, en je bij een tafel komt omdat ze je wenken en je vervolgens krijgt te horen dat 2 het wel weten maar de overige 3 weten het nog niet. Maar ondertussen sta je al bijna 5 minuten aan tafel.

Gelukkig zijn er ook veel gasten die aanvoelen dat het druk is en met je meewerken. En die het ook benoemen en je waardering geven dat je het allemaal maar moet bolwerken. Drukke dagen, ik houd er wel van. Alleen niet 6 dagen achter elkaar. Maar goed, dat ben ik he?! 🙂

Survivaltips voor drukke dagen!

Iedereen heeft een drukke dag in de horeca. En die dagen vallen eigenlijk precies op de dagen dat je zelf niet 100% fit bent. Je hebt slecht geslapen, je voelt je grieperig of je staat niet met een sterk team. Wij hebben een aantal tips voor je op een rij gezet om toch de dag te overleven.

1.Blijf vooral ademen. Het klinkt heel logisch maar zolang je blijft ademen overleef je deze dag sowieso.

2. Op zo’n dag heb je geen tijd om te lunchen. Om toch te voorkomen dat je van je stokje gaat. Loop af en toe de keuken in om even wat te snaaien. Vraag vooral niet of je mag gaan lunchen.

3. Knop om in je hoofd. Denk vooral niet na over het feit dat het zo druk is. Nu is het de tijd om de auto-pilot aan te zetten en gewoon te gaan tot nadere orders.

4. Geen stress. Ga vooral niet stressen in je hoofd. Blijf overzicht houden. First things first.

5. Ook al heb je het nog zo druk, blijf lachen. Niet alleen naar de gasten maar ook met je collega’s. Door te lachen maak je gelukshormonen aan waardoor het allemaal niet zo zwaar meer is.

6. Laat de keuken de keuken. Ga je vooral niet bemoeien met hoe de keuken iets moet doen. Tenzij je graag op de eerste hulp wilt belanden.

7. Flink de pas erin. Lekker door blijven stappen. Niet gaan lopen alsof je op zoek bent naar muntjes op de grond.

8. De tijd is je beste vriend. Het wordt echt wel 23.00 uur. Tot die tijd kan je er maar beter een leuke tijd van maken.

9. Maak er een sport van. Wil je wat ‘flair’ toevoegen aan de drukte, zet dan een uitdaging uit voor jezelf, of voor collega’s. Bijvoorbeeld gemiddeld 5 euro fooi ophalen. Of wie de meeste grootste bieren verkoopt enz. Dan ben je ineens wel blij met de drukte.

10. De laatste tip mogen jullie invullen. De leukste tips zullen wij volgende week gaan posten.

Kom maar op met jullie tips om de zware drukke dagen door te komen

Van de werkvloer: Het wordt nu niet meer druk..dacht je

In de horeca heb je drukke en rustige dagen. Maar eerlijk gezegd weet je eigenlijk nooit of het vandaag nou heel druk gaat worden of juist heel rustig. Een ding weet ik wel, je kan het maar beter druk hebben dan dat je niets te doen hebt.

Van de week was ik aan het werk. Druk weekend achter de rug. Je hoopt dat stiekem dat het vandaag een rustige dag wordt. Een dag waar je je even kan richten op schoonmaakwerkzaamheden in plaats van met gasten bezig zijn. Voor de afwisseling is dat ook wel eens lekker. Het begon inderdaad ook als een zeer rustige dag. Zo rustig dat je moet hopen dat de lunch nog druk wordt, anders kunnen er gewoon mensen naar huis en sluit je lekker met twee man. Bijna 12 uur, het begint wat drukker te worden maar schijn bedriegt, het wordt niet echt druk. Om 14.00 uur gaan de twee opendiensten naar huis. Je redt het echt wel met drie man. Je gaat weer lekker verder met je opruim- en schoonmaakwerkzaamheden. Heerlijk, denk je bij jezelf. Even een relax dagje ertussen.

Je hoofd gaat al op sluimerstand en er zit nog maar één tafel binnen. Je kijkt even op de klok en je ziet dat je nog 1,5 uur moet voordat je gaat sluiten. En dan gebeurt het. De ene na de andere gast kom binnen en voor je het weet zit je helemaal vol. En dan moet jij jezelf uit sluimerstand halen om weer actief te worden. Nou dat is verrekte moeilijk als je al de hele dag niets te doen hebt. Het is zelfs zo druk dat het met drie man op de vloer ineens heel krap wordt.

Gelukkig zijn de gasten lekker ongeduldig en mag je gelijk gaan rennen voordat ze weer boos opstappen. Je schudt met je hoofd en denkt bij jezelf: Even serieus, 16.30 uur, waar komen jullie allemaal in eens vandaan? Heel soms denk je wel eens of het een grap is. Dat ze allemaal om de hoek van de straat gaan wachten en denken: “Ja, nu met ze allen naar binnen.” Een troost, de tijd is nu je beste vriend. Gewoon even de wedstrijd uitlopen.

Van de werkvloer: de druk bij grote partijen

Soms heb je van die dagen dat je weet: vandaag hebben we 2 grote partijen welke gemanaged moeten worden én het wordt een drukke dag. Je komt op werk aan en je merkt dat het ‘full packet’ is. Je wordt als het ware mee genomen in de stroom van drukte. Knop om en naar een briefing gaan over de twee partijen waar jij vandaag verantwoordelijk voor bent.

Check, is het laatste wat je zegt nadat alles met je door is genomen. Je loopt naar de keuken en legt jouw ’plan de campagne uit’. Alles staat klaar en je hebt er alle vertrouwen in. Klein minpuntje. Je staat vandaag wel met team Looney Tunes; zeg maar niet de slagorde waarmee je een goede strijd beslecht. Maar goed, iedereen instrueren en wachten op wat komen gaat. De gasten stromen vandaag binnen, jeetje, is toch niet normaal!

De gasten van de verjaardag stromen ook binnen. 50 man die, verdeeld over 2 uur, binnen komen druppelen. Eerst beginnen met taart en drankjes, dan soep, dan lunch en dan borrel. “Kan je even eten lopen?” zegt een collega achter me tegen mij. Dat gezeik er ook nog bij. “Neemt u lekker plaats, gebak en drankjes komen eraan. Ben zo weer bij u terug.” Waarop de gast zegt: “Rustig aan knul, geen haast.” Je rent je rot. Je ziet dat je bij moet springen in twee wijken omdat collega’s het niet trekken. Hier en daar deel je een sneer uit om ze aan te sporen sneller te werken. Ondertussen host je ook nog de groep. Kortom, hectiek en orde tegelijk. Gelukkig gaat alles met de groep op rolletjes. Het zijn hele aardige mensen en ze zijn zeer tevreden. Mooi, denk ik bij mijzelf. Ik gun mijzelf geen rust zodat ik allround kan bijspringen. Geen ontevreden gasten, das ook wel een keer fijn.

Het is 17.00 uur. Ik kijk om me heen. De partij is aan het afrekenen. Er komt een dame van de groep naar mij toe: “Jongeman, mag ik jou hartelijk danken voor de goede zorgen, timing, service en managing! Mijn gasten en ik waren meer dan tevreden. Een leuk compliment: “Graag gedaan mevrouw. Fijn om te horen dat alles meer dan naar wens was.” En vervolgens duwt ze een groot bedrag aan fooi in mijn handen.

Het is 18.00 uur, ik zwaai de laatste gasten uit. Ik kijk om mij heen. Nee, we zijn nog lang niet thuis. Ik kijk in de agenda voor morgen; weer een partij van 60 man. “Glaasje wijn?” Hoor ik achter mij. Ja doe maar. “LEKKER GEWERKT IEDEREEN!” is het laatste wat ik zeg voordat ik even ga zitten om uit te rusten.