Op de werkvloer

Van de werkvloer: Rustige dag en lekker op tijd weg, dacht je..

Een rustige ochtend/middag is geen garantie voor een rustige namiddag

Vandaag een rustige dag op werk. De ochtend begon rustig. Aantal gasten over de vloer gehad voor een kop koffie met een gebakje. Wat tijd gehad om schoonmaak werkzaamheden te verrichten en een praatje te maken met wat gasten.

De lunch staat voor de deur en je merkt dat de zaak wat voller begint te lopen.

“Ping, ping, ping” ooh ja, die bel bevestigt maar weer even dat je moet omschakelen van “relaxed” naar “rennen”. Je kent het wel, je zit helemaal in je “modus” en het team draait als een machine. “Sandra gaat al stoppen, sta jij nu terras, ok?!” Sandra gaat al stoppen? Deze woorden laten je ontwaken uit je roes en je kijkt om je heen. Binnen twee tafels, terras 4 tafels, horloge zegt: 14.00 uur?! Huh? Al 14.00 uur, nou dat was een korte lunch. Het wordt ook niet meer drukker, de zon draait wat van het terras en de manager besluit om toch wat kosten te besparen en drie collega’s vroeg naar huis te sturen. Het is 15.30 uur en nog een drukke lunch zit er de aankomende 2,5 uur ook niet meer in. “We redden het echt wel met drie man in de bediening” Jaa. Tuurlijk! Het geavanceerd systeem in je hoofd verlaagd code oranje naar code “chill, lekker vroeg sluiten en naar huis!” Een collega sprint even naar het toilet: “Ik ga even een vriendin appen dat we vroeg klaar zijn om een hapje te pakken in de stad” Je glimlacht en begint met wat sluit werkzaamheden. 17.00 uur, nog een uur en slechts twee tafels bezet, schiet lekker op met sluiten, echt heerlijk weer zo’n dag ertussen sinds lange tijd. Maar dan…

Je hoort de deur open gaan en dan weer dicht, en dan nog een keer en nog een keer, en voor je het weet zit om 17.20 uur de tent goed vol en stroomt de ene helft van het terras vol. Je voelt het, je lichaam begint te protesteren, collega’s die al vroeg mochten stoppen kijken je van het terras aan, drinken snel hun drankje leeg en zwaaien gedag. Sta je dan, twee man nog, collega’s die al gestopt waren rennen weg of, in het ergste geval, lachen je toe met een lach van “Woow, ben ik op tijd gestopt zeg!”

En jij? Je gooit die knop om met een glimlach van oor tot oor en denkt alleen…”Serieus, de hele dag, de hele dag en dan komt iedereen 40 minuten voordat de tent sluit.” Maar ja, dat is ook horeca.