De ober voerde de opdracht onverstoorbaar uit!

De ober voerde de opdracht onverstoorbaar uit. De gast is immers koning en misschien wel keizer?

Dit verhaal wat ik je nu vertel is echt gebeurd!
Het verhaal speelde zich af in een chique restaurant in Den Haag.
De baas van een groot vervoersbedrijf vertelde mij dat hij met een relatie uit eten was geweest.

Deze relatie betrof een bijzonder heerschap met een bijzondere gewoonte. Hij had namelijk drie teckels die hij overal mee naar toe nam. Dus ook naar een restaurant. De man was rijk en vond dat zijn teckels het beste van het beste moesten krijgen. Het waren zijn troetelbeestjes. Letterlijk dus.

Eenmaal in het restaurant bestelde de relatie een malse biefstuk. De baas van het vervoersbedrijf ziet het nog gebeuren. De biefstuk komt eraan en wordt gekeurd door de man. ‘ Niet goed’ zegt de man en laat de biefstuk terugnemen. Een tweede biefstuk wordt gekeurd en ook deze is niet goed en moet terug naar de keuken. De derde biefstuk is wel goed. ‘ Wilt u hem in stukjes snijden ober en op een zilveren schotel leggen?’ De ober gehoorzaamt en voert de opdracht uit.

Wat gebeurt? Je voelt ‘m misschien al aankomen. De man voert tijdens het zakelijk gesprek de gesneden biefstuk aan de drie teckels die geduldig op de grond lagen te wachten.
‘Ik heb mij vertelde mij de baas van het vervoersbedrijf nog nooit zó gegeneerd, ik ging door de grond’ , vertelde hij. De ober vertrok echter met een onbewogen gezicht. De biefstuk werd immers wel voor drie keer op de rekening gezet!

Wat ik mij afvraag is dit; kan een rijke excentrieke gast, die keurig betaalt, zich alles permitteren?
Of had je hem eruit gezet?

 

Een blaffende ober en een toeterende gast!

Afgelopen zondag waren we met z’n vieren uit eten in een italiaans restaurant.

We bestelden de kaart en de ober vroeg ons wat we wilden drinken. Terwijl de ober de bestelling stond te noteren, kuchte hij tot een paar keer toe over onze tafel heen.

Een van ons viertjes is een beetje allergisch voor hoestende en met ‘forse uithalen neus snuitende’ mensen. Ze vindt dat onsmakelijk en eigenlijk vind ik dat ook. Oké zal je zeggen ‘ kan een ober dan niet verkouden zijn? ’ Nou nee, niet als hij straks ook nog eens mijn eten moet brengen. Want daar was mijn tafelgenote natuurlijk bang voor, dat de ober straks ook nog over haar pizza gaat staan blaffen. Ik heb het hier over hoesten, kuchen zonder hand of een half slap handje voor de mond.

Nu ik het toch over kuchen, hoesten en blaffen heb; écht storend is als iemand in het restaurant denkt zijn neus te moeten legen met veel geblaas en getoeter. Je ziet het al aankomen.. Zo’n gast met een enorme zakdoek van een meter bij een meter en dan toeteren! Of erger nog, daarvoor het tafelservet gebruiken! ‘ Nu overdrijf je’ zul je zeggen. Nee dus, let maar eens op hoe vaak dit gebeurt. Vooral bij het ontbijt in een hotel. Brrr.. dan hoef ik mijn geklutste ei niet meer 🙁
Telkens verbaas ik me er weer over dat mensen in een restaurant of hotel zich zo ongegeneerd kunnen gedragen.

Vervelend zijn ook de gasten die denken dat ze een aanstekelijke lach hebben en de hele avond hun best doen om de andere gasten daarvan te overtuigen 🙁

Oh ja, nog eentje dan. Weet je wat lekker irritant is? Van die mensen die naast je aan een tafeltje zitten en elkaar niets hebben te vertellen. In plaats daarvan gaan ze jouw gesprek afluisteren. Ze hangen dan zogenaamd nonchalant een beetje naar jouw kant met hun oren op steeltjes. Zodra je kijkt, verschieten ze van schrik uit de luisterhouding.
Veel gasten maken zich aan het ‘luistervinkje’ spelen schuldig. Afijn, als ze daar gelukkig van worden moeten ze dat maar doen.

De pizza die we hebben gegeten was overigens lekker. Gelukkig maar…

p.s. de naam van het restaurant vermelden we dit keer beter niet 🙂